ко́нунг
nounmasculineanimatecountablevery rarely used (#32520)
- 1.
king, chieftain
Конунг правил своим народом мудро.
The konung ruled his people wisely.
Declension
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nom.nominative | ко́нунг | ко́нунги |
| gen.genitive | ко́нунга | ко́нунгов |
| dat.dative | ко́нунгу | ко́нунгам |
| acc.accusative | ко́нунга | ко́нунгов |
| inst.instrumental | ко́нунгом | ко́нунгами |
| prep.prepositional | ко́нунге | ко́нунгах |



















