опротиве́ть
- 1.
to become hateful; to become unbearable
Ему опротивела эта работа. - He grew to hate this work. - 2.
to disgust; to sicken
Мне уже опротивели его жалобы. - His complaints have already sickened me.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | опротиве́ю |
| ты | - | опротиве́ешь |
| он/она́/оно́ | - | опротиве́ет |
| мы | - | опротиве́ем |
| вы | - | опротиве́ете |
| они́ | - | опротиве́ют |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | опротиве́й |
| вы | опротиве́йте |
| Past | |
|---|---|
| masculine | опротиве́л |
| feminine | опротиве́ла |
| neuter | опротиве́ло |
| plural | опротиве́ли |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | опротиве́вший | someone who was doing |
| Passive present | - | |
| Passive past | - | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | опротиве́в | while doing (past) |























