случи́ть
- 1.
to bring about, cause
Это может случить беду. - This can bring about disaster. - 2.
to help happen, make happen
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | случу́ |
| ты | - | случи́шь |
| он/она́/оно́ | - | случи́т |
| мы | - | случи́м |
| вы | - | случи́те |
| они́ | - | случа́т |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | случи́ |
| вы | случи́те |
| Past | |
|---|---|
| masculine | случи́л |
| feminine | случи́ла |
| neuter | случи́ло |
| plural | случи́ли |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | случи́вший | someone who was doing |
| Passive present | - | |
| Passive past | случённый | something which was being done |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | случи́в | while doing (past) |























