вели́ть
- 1.
to order, command
Он велел нам подождать. - He told us to wait. - 2.
to tell someone to do
Мать велела сыну убрать комнату. - The mother told her son to clean his room.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | велю́ |
| ты | - | вели́шь |
| он/она́/оно́ | - | вели́т |
| мы | - | вели́м |
| вы | - | вели́те |
| они́ | - | веля́т |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | вели́ |
| вы | вели́те |
| Past | |
|---|---|
| masculine | вели́л |
| feminine | вели́ла |
| neuter | вели́ло |
| plural | вели́ли |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | вели́вший | someone who was doing |
| Passive present | - | |
| Passive past | велённый | something which was being done |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | вели́в | while doing (past) |























