подружи́ть
verbperfectivevery rarely used (#51711)
- 1.
to make (people) friends, to bring (people) together as friends
Мой брат подружил меня со своими одноклассниками.
My brother made me friends with his classmates.
Examples
Учительница решила подружить новых учеников в классе.
The teacher decided to help the new students become friends with one another.
Совместные тренировки подружили ребят из разных школ.
Training together brought the kids from different schools together as friends.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | подружу́ |
| ты | - | подружи́шь |
| он/она́/оно́ | - | подружи́т |
| мы | - | подружи́м |
| вы | - | подружи́те |
| они́ | - | подружа́т |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | подружи́ |
| вы | подружи́те |
| Past | |
|---|---|
| masculine | подружи́л |
| feminine | подружи́ла |
| neuter | подружи́ло |
| plural | подружи́ли |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | having become friends, who made friends, having befriended | |
| Passive present | - | |
| Passive past | befriended | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | подружи́в подруживши | while doing (past) |
Word familyподру́жкаPRO
- подру́жкаgirlfriend
- подружи́тьto make (people) friends
- подру́женькаgirlfriend
- подружи́тьсяto befriend
LockedUnlock full word family
Learn
Contributions
Lucian edited verb basics 6 years ago.



















