подружи́ть
verb, perfective
Very rarely used word (top 60,000)
to make (people) friends, to bring (people) together as friends
Мой брат подружил меня со своими одноклассниками.
My brother made me friends with his classmates.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | подружу́ |
| ты | - | подружи́шь |
| он/она́/оно́ | - | подружи́т |
| мы | - | подружи́м |
| вы | - | подружи́те |
| они́ | - | подружа́т |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | подружи́ |
| вы | подружи́те |
| Past | |
|---|---|
| masculine | подружи́л |
| feminine | подружи́ла |
| neuter | подружи́ло |
| plural | подружи́ли |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | having become friends, who made friends, having befriended | |
| Passive present | - | |
| Passive past | befriended | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | подружи́в подруживши | while doing (past) |
Contributions
Lucian edited verb basics 6 years ago.






















