пону́рить
verb, perfective
Very rarely used word (top 30,000)
to droop one's head, to lower one's head, to hang one's head
Example:Он понурил голову от стыда.
He hung his head in shame.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | пону́рю |
| ты | - | пону́ришь |
| он/она́/оно́ | - | пону́рит |
| мы | - | пону́рим |
| вы | - | пону́рите |
| они́ | - | пону́рят |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | пону́рь |
| вы | пону́рьте |
| Past | |
|---|---|
| masculine | пону́рил |
| feminine | пону́рила |
| neuter | пону́рило |
| plural | пону́рили |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | having lowered (head, gaze, eyes), downcast (head, gaze, eyes) | |
| Passive present | - | |
| Passive past | downcast, crestfallen, dejected | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | пону́рив понуривши пону́ря | while doing (past) |
Contributions
Lisa edited verb basics 6 years ago.






















