услы́шаться
- 1.
to be heard, to become audible
Вдруг вдалеке услышался звонок. - Suddenly a bell was heard in the distance. - 2.
to think one heard; to mishear
Мне услышалось, что кто-то позвал меня. - I thought I heard someone call me.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | услы́шусь |
| ты | - | услы́шишься |
| он/она́/оно́ | - | услы́шится |
| мы | - | услы́шимся |
| вы | - | услы́шитесь |
| они́ | - | услы́шатся |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | услы́шься |
| вы | услы́шьтесь |
| Past | |
|---|---|
| masculine | услы́шался |
| feminine | услы́шалась |
| neuter | услы́шалось |
| plural | услы́шались |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | услы́шавшийся | someone who was doing |
| Passive present | - | |
| Passive past | - | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | услы́шавшись | while doing (past) |























