дыми́ть
rare #17102
- 1.
to smoke, to emit smoke, to fill with smoke
Examples
Раскуривающийся костёр дымил на весь двор.
The fire, slowly catching, smoked up the entire yard.
Самовозгоравшийся торф долго дымил на болоте.
The peat that had spontaneously ignited smoldered in the bog for a long time.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | дымлю́ | бу́ду дыми́ть |
| ты | дыми́шь | бу́дешь дыми́ть |
| он/она́/оно́ | дыми́т | бу́дет дыми́ть |
| мы | дыми́м | бу́дем дыми́ть |
| вы | дыми́те | бу́дете дыми́ть |
| они́ | дымя́т | бу́дут дыми́ть |
Note: Stress change.
| Imperative | |
|---|---|
| ты | дыми́ |
| вы | дыми́те |
| Past | |
|---|---|
| masculine | дыми́л |
| feminine | дыми́ла |
| neuter | дыми́ло |
| plural | дыми́ли |
Prefix groupPRO
| Verb | Prefix | Meaning |
|---|---|---|
| дыми́ть | - | to smoke |
| дыми́ться | - | to smoke |
| задыми́ть | за- | to begin to smoke; to fill with smoke; to blacken with smoke |
| задыми́ться | за- | to begin to smoke |
LockedUnlock verb prefix groups



















