отреши́ться
- 1.
to detach oneself, to abstract oneself, to withdraw, to free oneself
Ему удалось отрешиться от повседневных забот.
He managed to detach himself from everyday worries.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | отрешу́сь |
| ты | - | отреши́шься |
| он/она́/оно́ | - | отреши́тся |
| мы | - | отреши́мся |
| вы | - | отреши́тесь |
| они́ | - | отреша́тся |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | отреши́сь |
| вы | отреши́тесь |
| Past | |
|---|---|
| masculine | отреши́лся |
| feminine | отреши́лась |
| neuter | отреши́лось |
| plural | отреши́лись |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | detached, aloof, abstracted, indifferent | |
| Passive present | - | |
| Passive past | - | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | отреша́сь отреши́вшись | while doing (past) |
Word familyотреша́тьсяPRO
- отреша́тьсяrenounce
- отрешённостьestrangement
Prefix groupPRO
(Derived from шить.)
| Verb | Prefix | Meaning |
|---|---|---|
| реши́ть | ре- | decide; solve |
| реши́ться | ре- | to work up the courage; decide |
| отреши́ть | от- | to detach; to estrange; to abstract |
| отреши́ться | от- | to detach oneself |
LockedUnlock verb prefix groups
Contributions
Lisa edited verb basics 7 years ago.



















