упоко́иться
- 1.
to rest in peace; die
Он упокоился в кругу семьи. - He passed away surrounded by his family. - 2.
to calm down; become peaceful
После молитвы душа упокоилась. - After the prayer, the soul became peaceful.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | упоко́юсь |
| ты | - | упоко́ишься |
| он/она́/оно́ | - | упоко́ится |
| мы | - | упоко́имся |
| вы | - | упоко́итесь |
| они́ | - | упоко́ятся |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | упоко́йся |
| вы | упоко́йтесь |
| Past | |
|---|---|
| masculine | упоко́ился |
| feminine | упоко́илась |
| neuter | упоко́илось |
| plural | упоко́ились |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | упоко́ившийся | someone who was doing |
| Passive present | - | |
| Passive past | - | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | упоко́ившись | while doing (past) |























