поко́нчить
verbperfectivesomewhat often used (#3603)C2
- 1.
finish, finish off, be through, have done
Examples
Том поко́нчил жизнь самоуби́йством.
Tom has committed suicide.
Она попыта́лась поко́нчить с собой.
She attempted to commit suicide.
Я поко́нчу жизнь самоуби́йством.
I'm going to kill myself.
Conjugation
| Present | Future | |
|---|---|---|
| я | - | поко́нчу |
| ты | - | поко́нчишь |
| он/она́/оно́ | - | поко́нчит |
| мы | - | поко́нчим |
| вы | - | поко́нчите |
| они́ | - | поко́нчат |
| Imperative | |
|---|---|
| ты | поко́нчи |
| вы | поко́нчите |
| Past | |
|---|---|
| masculine | поко́нчил |
| feminine | поко́нчила |
| neuter | поко́нчило |
| plural | поко́нчили |
Participles
| Active present | - | |
|---|---|---|
| Active past | having finished, having completed, who has finished | |
| Passive present | - | |
| Passive past | finished, ended, done (with) | |
| Gerund present | - | |
| Gerund past | поко́нчив покончивши | while doing (past) |
Word familyконча́тьPRO
- конча́тьfinish; ejaculate
- ко́нчитьfinish; ejaculate
- доко́нчитьfinish
- зако́нчитьfinish
- конча́тьсяend
LockedUnlock full word family
Learn
Contributions
xenomurph edited usage info 1 year ago.



















